Wiele osób nie jest świadoma, iż w dopóki istnieje związek małżeński, dopóty oboje małżonkowie mają prawo, niezależnie od obowiązującego ich ustroju majątkowego, do życia na poziomie równej stopy życiowej.

Małżonkowie mają obowiązek aktywnego współdziałania w trakcie trwania małżeństwa, który trwa aż do momentu uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód.  W polskim ustawodawstwie istnieje wiele różnych form zaspokajania potrzeb rodziny, począwszy od uzyskiwania materialnych środków pochodzących z pracy zarobkowej, poprzez prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego oraz wychowywania dzieci. Niejednokrotnie wartość świadczenia małżonka spełnianego in natura przewyższa wysokość osiąganego wynagrodzenia przez drugiego małżonka. W każdej sytuacji sąd bierze jednak pod uwagę indywidualne możliwości zarobkowe i zdolności każdego z małżonków. Należy mieć także na uwadze, iż potrzeby rodziny to nie tylko wspólne potrzeby wszystkich jej członków (koszt utrzymania mieszkania), ale także indywidulane potrzeby każdej jednostki ( np. odzież, edukacja, zajęcia sportowe).  Jednocześnie każdy członek rodziny ma prawo do życia na takim samym poziomie jak pozostali. Oznacza to, że małżonek który najwięcej zarabia nie jest uprawniony do kupowania sobie droższej odzieży, posiadania bardziej ekskluzywnego samochodu czy też restaurowania w bardziej wyszukanych restauracjach niż jego współmałżonek.

Bardzo wiele osób zapomina, iż w przypadku niezdolności do pracy jednego z małżonków czy też w sytuacji ograniczenia własnych możliwości zarobkowych, w związku ze sprawowanie osobistej opieki nad dziećmi przysługuje roszczenie oparte na art. 27 k.r.o, na mocy którego może dochodzić od współmałżonka środków utrzymania w zakresie odpowiadającym obowiązkowi przyczyniania się przez niego do zaspokajania potrzeb rodziny. Warunkiem uzyskania świadczenia na rzecz uprawnionych członków rodziny jest wystąpienie z powództwem do właściwego sądu. W wypadku gdy tylko jedno z małżonków pozostaje z dziećmi we wspólnym gospodarstwie rodzinnym, separacja faktyczna nie uchyla obowiązku przewidzianego w kodeksie rodzinnym, albowiem nawet zupełne zerwanie pożycia małżeńskiego nie powinno bowiem wywierać ujemnego wpływu na zakres zaspokajania potrzeb dzieci z małżeństwa (uchwała SN z 7 czerwca 1972 r., III CZP 43/72)